een weekend vol luxe

Moni!

Maart zit er ook al op ondertussen. Vreemd om geen enkele dag van maart in België doorgebracht te hebben. Maar of ik het erg vind… Eigenlijk niet. Oké, ik heb wel enkele verjaardagen gemist (proficiat aan hen die verjaarden in maart), de chirofuif en spaghetti-avond en nog andere dingen, maar volgend jaar zijn die er opnieuw. Een bezoek aan Malawi zit er echter niet jaarlijks in…
Ik heb hier eigenlijk al een enorm leuke tijd beleefd. De laatste dagen gaat het echt goed met mij. Heimwee naar huis heb ik niet meer (maar ik kom zeker terug naar België!). Maar nu beleef ik gewoon de tijd van mijn leven: ik hou eigenlijk wel van Malawi. In het begin speelde het ‘blank zijn’ en de onveiligheid me wat parten, maar nu ben ik eraan gewend. Het nageroepen worden, hoor ik soms zelfs niet meer (of liever: negeer ik onbewust). Ik loop ook al graag alleen rond in Lilongwe. Ik geniet van de natuur, van het mooie weer, van het rondkijken op de markt, van het praten met mensen, … Het is leuk hier!

En zoals gewoonlijk volgt ook nog een weekverloop.

Vrijdag 27 maart
Deze voormiddag heb ik opnieuw in de kleuterklas doorgebracht. Deze keer gaf ik echter geen les, maar een knutselactiviteit. De kinderen mochten met stiften en kleurpotloden een tekening maken op een blad papier. Daarna maakte ik van verschillende repen een slinger. Er waren echter ook een aantal hele mooie tekeningen die ik niet wilde verknippen, en dus in zijn geheel uithing in de klas.
De kinderen, en ook ik, waren trots op het resultaat. De klas ziet er mooi versierd uit nu!

Na de middag had ik wat jongens opgetrommeld om baseball te spelen. Ik wilde hen baseball aanleren, aangezien ze anders voortdurend (en enkel en alleen) voetbal spelen. Jammer genoeg waren er slechts een aantal kinderen (de jongste) aanwezig in het centrum. De oudere jongens waren kleren aan het wassen.
Ze vonden het leuk, en ook ik genoot ervan. Na anderhalf uur lopen in de zon, was ik wel uitgeput.

Tegen 18u vertrok ik naar het busstation om Sanne op te halen. Ze was al om 15u vertrokken uit Chilanga, maar had hetzelfde probleem met de minibus als ik vorige week: Veeeeel langer dan 2 uur onderweg. Om 18u begon het al donker te worden, waardoor ik een jongen meevroeg om me te begeleiden. Er waren echter nog een aantal andere jongens die ook ‘security’ wilden spelen. Geen probleem: hoe meer, hoe veiliger ik me zal voelen. Nuja, veilig.. Eigenlijk was het echt wel een grappig zicht: ik liep door Lilongwe met 6 jongens die jonger en kleiner zijn dan mij. Toch voelde ik me wel redelijk veilig. Toen het echter 18.20u was, en Sanne nog steeds niet aangekomen was, besloten we terug te keren naar het centrum (het was toen al pikdonker). Sanne zou rechtstreeks, met de minibus, naar het centrum gebracht worden. Het was toch wel beangstigend om in het donker (zonder straatverlichting dus) door Lilongwe te wandelen. Ik was dus blij toen ik terug aan het centrum was.
Een kwartier later stopte eindelijk een minibusje voor het centrum. Applaus (letterlijk, want de jongens die samen met mij aan het wachten waren, klapten luid in hun handen) voor de bus.

Het weekend: het zal lijken alsof ik terug in België was, want Sanne en ik beleefden een luxeweekend.
Zaterdag 28 maart
Deze namiddag hadden we een afspraak met Dimitri. Dimitri is een Belgische man, vanuit Oostende, die ik via een collega van mijn stageplaats heb leren kennen. Ale, ik kende de man niet, had hem nog nooit eerder gezien, maar wist wel dat hij sinds maart in Lilongwe zou verblijven.
Rond 14u hadden we afgesproken in Area 11. Hij kwam ons ophalen met de auto, en we reden naar zijn huisje.
Wauw, hij had koffiekoeken gekocht voor ons. Heerlijk! We vulden onze maag tot die propvol zat en we echt niets meer konden eten.
Daarna bracht Dimitri ons naar Renée Rousseau (het meisje waarmee we 2 weken geleden een ‘ladies-night’ beleefd hadden). We beleefden een heel leuke avond: warm BAD, heerlijk eten (maar veel te veel), televisie, een heel toffe en gezellige familie, … en uitgaan! We gingen naar ‘Lollipop’, een fuif waar Renée ook een uurtje moest draaien. En nu denk je waarschijnlijk: ‘Nja, een fuif in Malawi, dat zal wel niet veel voorstellen.’ Niet veel voorstellen? Ja hallo! Er was muziek, lichten, drank en volonté, we kregen een stempel aan de ingang (nadat we 700 kwacha, =3,5 euro, betaald hadden), … Het was dus echt alsof ik op de chirofuif was. Het enigste verschil was dat het hier enorm multicultureel was. Echt gek eigenlijk: waar komen al die rijke vandaan? En waar komen al die blanke vandaan? Ik denk dat er ongeveer 1/3 van het volk blank was. Blijkbaar werken of studeren de meeste van hen in Malawi.
We beleefden dus een superleuke avond: dansen, nieuwe contacten leggen, ons amuseren, … Ik genoot echt van de avond. Rond 3.30u lagen we dan in bed. Doodmoe, maar tevreden.

Zondag 29 maart
Tegen 10.30u stond ik op. Niet volledig uitgeslapen, maar lang slapen lukt maar moeilijk meer (na een maand met korte nachten). Gelukkig had ik geen hoofd- of maagpijn. Sanne had daarentegen minder geluk: ze voelde zich niet goed en had enorme krampen (het begon eigenlijk gisterenavond al).
Nuja, uiteindelijk is het ook wat begrijpbaar: we aten koffiekoeken, heerlijk eten bij de Rousseaus, dronken alcohol… Allemaal dingen die we gedurende een maand moesten missen (of toch heel weinig zagen).
Toen Renée wakker was, aten we ei met tomaat, worstjes, brood en boter. Wauw, een brunch!

Het werd een luie namiddag: we lagen in de zetel, keken naar televisie (verschillende series, muziekzenders, …), praten wat met de familieleden en dat was het eigenlijk. Echt een luie namiddag dus. Het was wel leuk, maar toch had ik er ’s avonds genoeg van. Het ‘niets doen’ maakte me moe, en ik had het gevoel dat het wat tijdsverspilling was. Maar uiteindelijk deed het wel deugd.
’s Avonds aten we pizza! Na de pizza keken we naar een film: ‘get smart’. Hij was hilarisch.
Toen het 22u was gingen we slapen, opnieuw bij de familie Rousseau. Sanne zou pas morgen naar Chilanga gaan, aangezien ze zich vandaag nog niet goed voelde en ze niet in staat was om een minibus te nemen). Ik zou morgenvoormiddag naar het centrum gaan.
Maandag 30 maart
’s Morgens namen we afscheid van de familie Rousseau. Sanne en ik gingen nog enkele inkopen doen, waarna Sanne de minibus terug nam naar Chilanga. Maar lang moet ik haar niet missen: vrijdag zie ik haar terug.

Deze namiddag lieten Daphne en ik de kinderen met plasticine werken. Ze moesten een mannetje maken. Heel verrassend, maar deze keer wilden de oudere jongens wel meedoen met de activiteit. De jongeren amuseerden zich met het kneden en ze lachten zich ook rot met sommige creaties. Er zaten ook echt leuke dingen tussen.
Toen iedereen klaar was, lieten we hen een ‘actje’ doen met de mannetjes. Ze moesten hun plasticine-mannetjes dus een toneeltje laten opvoeren. Het ‘actje’ was hilarisch. Ik was blij dat de jongeren zich geamuseerd hadden.

Dinsdag 31 maart
Deze voormiddag heb ik 6 kleuters de eerste dertien letters van het alfabet leren schrijven. Niet eenvoudig, maar het lukte wel. De kinderen werkten ook goed mee en waren aandachtig. Dat was wel leuk. Toch is het niet altijd eenvoudig om hun aandacht lang vast te houden. Er zijn een aantal kinderen die zich liever bezighouden met praten, spelen, … Maar vandaag lukte het redelijk goed.

’s Middags was ik dolgelukkig: er komt weer water uit de kraan! Eindelijk! (na 2 weken)

Deze namiddag werden de tandenborstels en tandpasta uitgedeeld. In België kreeg ik van verschillende tandartsen en mensen, waarvoor dank, tandenborstels en tandpasta. Ik wou hier in het Social Rehabilitation een project doen omtrent tandhygiëne. Tandenborstels zijn namelijk luxeproducten waar veel mensen geen geld aan willen uitgeven. Toen ik hier aankwam, bleek echter dat de kinderen en jongeren hun tanden wel poetsen (met tandpasta). Soms krijgen ze ‘donaties’, zoals tandenborstels en dergelijke. Deze worden dan uitgedeeld aan de kinderen. Bovendien krijgen de kinderen ook informatie omtrent de tanden op school. Ik besloot dus om hier geen project rond te doen. Maar de tandenborstels en tandpasta waren zeker wel bruikbaar!
Ik gaf deze enkele dagen geleden af aan de vervangende directeur. Blijkbaar was het dringend nodig dat de kinderen een nieuwe tandenborstel kregen. Vandaag werd ieder kind afzonderlijk naar het kantoor van de directeur geroepen. Iedereen mocht een tandenborstel kiezen en een tube tandpasta nemen. Vele jongeren bedankten me, terwijl ze eigenlijk de ‘gulle gevers’ moeten bedanken. Ik wil dus nogmaals (in naam van mezelf en van de kinderen/jongeren) iedereen bedanken die me tandenborstels en tandpasta bezorgd heeft.

Woensdag 1 april
Deze namiddag lieten Daphne en ik de jongeren gedroogde zaden (die we gevonden hebben in Malawi) beschilderen. Aangezien het regende, moesten we in een lokaaltje zitten. Gevolg: de vloer was na 3 uur ook geschilderd. Er lagen overal kranten, maar op de één of andere manier slaagden de jongeren er toch in om niet op de kranten maar op de vloer te schilderen. Het werd nadien schrobben…

Nu goed, ik ga het hierbij houden.
Zoals ik al zei was het een leuk weekend, en ook de voorbije dagen waren super. Het mag zo blijven doorgaan!

Tot later!
Tiwonana.

Ik wil wel nog even enkele mededelingen doen:
Lore: Albert vroeg me al twee keer of ik al iets van jou gehoord had. Je hebt blijkbaar al enige tijd niet meer gebeld, en hij wil nog eens iets van je horen, denk ik. :)
Koen, Jelle en misschien nog andere die naar Malawi willen bellen: sinds 1 april (en neen, het is geen mopje) is er iets veranderd aan de telefoonnummers hier. Ik weet wel niet of het zo is als je vanuit België naar Malawi wilt bellen, maar voor het geval dat je mij of andere mensen niet meer kan bereiken, moet je het eens op de volgende manier proberen. Als het telefoonnummer bijvoorbeeld 09123456 is dan wordt het 0999123456.