ik voel me thuis

Hallo, hallo!

Hier ben ik alweer met nieuws vanuit Malawi. De weken vliegen echt voorbij: vandaag ben ik reeds een maand in Malawi. En ik moet zeggen, na een maand begin ik me toch wel thuis te voelen. Als ik nu over ‘thuis’ praat (‘ik ga naar huis’) dan heb ik het eigenlijk over het ‘social rehabilitation centre’.
Maar, wees gerust, dit blijft niet mijn thuis, het is maar tijdelijk. Maar het ‘thuisgevoel’ hebben is wel leuk. Het wijst erop dat ik al goed gewend ben aan het leven hier, en me ook goed voel tussen de kinderen (mijn ‘broers en zussen’ – jaja, een grote familie!)

Zaterdag 21 maart
Gelukkige verjaardag Sanne!
Lang uitslapen, ontbijt op bed, een douche, … dat was er vandaag allemaal niet bij.
Om 5.50u stonden we op. Een douche nemen zat er vandaag niet in, want wat raad je: geen water. Lap, hier ook al niet. (gelukkig maar tijdelijk)
Om 7u kwam de taxi ons oppikken om naar Kasungu National Park te gaan. We reden ook langs het huis van Mr. Alexander (leerkracht in ‘school for the blind’), die samen met zijn zoontje, met ons meeging.
De rit duurde eventjes, en doordat we nog redelijk moe waren, probeerden we te slapen. Maar we moesten eigenlijk niet eens proberen. We reden op een ‘bumper-road’ (dus een aardeweg vol met putten). Bovendien regende het ook nog eens vandaag, met modder als gevolg. Na vandaag zag je niet meer welke kleur de auto werkelijk heeft (antwoord: wit).

Wat een leuke verjaardag moest worden voor Sanne, werd een beetje een ‘catastrofale rampdag’. Vooreerst regende het immens hard. De zon kwam er de ganse dag amper door. Nog nooit eerder kwam een dag met zo weinig zon voor. Het leek alsof de regen zich opstapelde gedurende de voorbije dagen om vandaag, net als confetti, uit de lucht te vallen: gelukkige verjaardag Sanne!
Sanne dacht nu eens mooi weer te hebben op haar verjaardag…
Maar de gedachte aan olifanten maakte ons iets gelukkiger. Tot we eigenlijk doorhadden dat de dieren schuilen in de bossen wanneer het regent. Gevolg: we zagen amper enkele dieren, en de dieren die we zagen, kan je ook in de ‘Zoo’ gaan bekijken…: nijlpaarden, een bepaald soort vogels (die niet kunnen vliegen. En neen, het zijn geen kippen) en herten. Wauw!? Euh neen! We wilden olifanten zien! En dus gingen we op zoek. De chauffeur deed er echt alles voor zodat we olifanten zouden zien. We reden doorheen het ganse park, over lange grassprieten op zoek naar onze olifanten. Maar tevergeefs…

Het slechte weer verpestte eigenlijk de ganse dag. Toen we, na een enorme ontgoocheling, terug keerden naar Chilanga, dachten we onze ‘pech van de dag’ al gehad te hebben. Maar niets was minder waar: plots konden we niet meer door. Oh neen! Door de regen was de weg overstroomd. Dat betekende dus dat we een ganse weg terug moesten keren, om dan een andere weg te nemen. Ja lap. Ook op een ander stuk van de weg konden we niet door. Wat nu?
Gelukkig was de chauffeur van de streek, en kende de ‘baan’ (=aarde met grassprieten van een meter hoog). We namen een heel heel heel smal weggetje. En wat was er daar? Neen, geen olifanten, maar een modderpoel. Gevolg: we zaten bijna vast in de modder. Manman. Na wat heen en weer rijden, geraakte de auto uit de modder en konden we doorrijden.
O ow, de benzinetank is leeg (de teller staat op 0). Aan de gedachte dat we hier, in the middle of nowhere, zouden stilvallen, deed ons hart sneller slaan. Gelukkig was dat niet het geval. Heel vreemd, maar de auto reed nog meer dan een uur met de ‘teller op 0’. En het toppunt van domheid is: we reden voorbij een benzinestation, maar tanken? Neen, dat was niet nodig.

Toch bezorgde deze rampdag ons geen dag vol verdriet, maar een dag vol gelach. Nuja, het was misschien eerder lachen uit miserie. Hoe dan ook, het was nog een leuke dag.

Zondag 22 maart
Deze voormiddag gingen Sanne en ik naar Kasungu, de markt gaan bezoeken. Deze keer vond ik het er leuker rondwandelen op de markt. Ik ben dan ook al gewend aan de drukte, aan het bekeken worden, … Ik kon meer genieten van het rondkijken.
Nadat we enkele tomaten en rijst gekocht hadden, en enkele Indische winkeltjes bezocht hadden, namen we een minibus die ons terug naar Chilanga zou brengen. Tot onze ergernis vertrok die bus maar een half uur later. Oké, we weten wel dat we soms lang moeten wachten, maar de manier waarop was deze keer echt niet leuk: er was nog een andere minibus waarmee ‘onze’ bus een race wou houden. Ja hallo!
Bovendien waren ze ook aan het vechten voor een passagier. Later bleek het enkel een ‘fun’-gevecht te zijn, maar dat vonden Sanne en ik toch niet zo fun. We hadden honger en wilden naar huis.

In de namiddag, rond 14.45u, gingen we naar de ‘bushalte’. Heel snel, onmiddellijk dus, kwam er een minibus aan. Die zag er heel mooi uit (m.a.w.: geen gebroken ramen, geen schrammen enzo) en dus betrouwde ik het om mee te rijden. De chauffeur reed ook heel veilig, helemaal niet snel, en dus was ik blij dat ik deze minibus genomen had. Maar lang duurde mijn vreugde niet. Aan iedere halte (aan ieder dorpje) waar mensen de bus verlieten, wachtte de chauffeur tot de bus weer helemaal vol zat, maar dus echt propvol. Op een bepaald moment zaten we met 19 mensen in een bus met plaatsen. Het was dus telkens een stapelen.
Ik zat geplet, mijn bank stond los en wiebelde dus constant, en het wachten irriteerde me. Na 2 uur(!!) bereikten we Mponela (normaal gezien bereik je dit dorpje na een uur. Het ligt halverwege Chilanga-Lilongwe). Het was toen al 17u. De paniek begon dus toe te slaan: ik wou echt niet in het donker wandelen, en om tegen 18.30u is het al pikdonker).
Eindelijk, na 3 uur en een half, bereikte ik Lilongwe. Toen de buschauffeur sotpte aan een halte, ergens in een zijstraatje, en iedereen uitstapte, sloeg ik helemaal in paniek. Het enige wat ik kon doen, was vragen aan de chauffeur of hij me naar het Social Rehabiliation Centre wou brengen. Dat was voor hem geen probleem, maar uiteraard enkel wanneer ik iets extra zou betalen. Daar had ik helemaal geen probleem mee: liever 2 euro kwijt zijn en veilig terug in het centrum zijn, dan mijn leven en geld riskeren.
Blij dat ik weer ‘thuis’ was! Hoewel… Er komt nog steeds geen water uit de kraan…

Maandag 23 maart
Deze voormiddag ging ik naar de markt, om groenten. Ik vind de markt steeds leuker en leuker: de meeste mensen ‘kennen’ me al, ze kijken met niet zo meer aan, … Ik begin dus steeds meer te genieten van het rondlopen op de markt en het rondkijken.

Toen ik terug was, was Daphne er al. Daphne is een vrijwilligster van Kwasa Kwasa, die op maandag- en woensdagnamiddag meehelpt met de activiteiten.
Na de middag gaven we aan activiteit in verschillende groepjes: puzzelen, macramé-bandjes maken en een ganzenbordspel. Het concept van een puzzel kenden de kinderen eerst nog niet, gek eigenlijk.
Het was een leuke namiddag. Niet alle kinderen hadden zin om mee te doen aan de activiteit, maar dat hoefde ook niet. De kinderen die wel meededen, waren heel enthousiast en dat was dus wel leuk.

Dinsdag 24 maart
Vandaag beleefde ik een heel aangename voormiddag in de kleuterklas. Deze keer werkte ik met een andere groep kinderen. Ik merkte duidelijk een verschil tussen beide groepen: deze groep was veel aandachtiger, enthousiaster, werkte goed mee, … De ‘les’ over cijfers verliep dus heel vlot.
Het is ook leuker om in kleine groepjes ‘les’ te geven. Je kan dan veel meer met de kinderen individueel bezig zijn. Het valt bijvoorbeeld sneller op wanneer iemand ergens moeilijkheden mee heeft. Op die manier kan ik sneller ‘ingrijpen’ en het kind helpen.

Het is ook leuk dat ze graag naar mijn ‘les’ komen. Wanneer sommige niet tot het groepje behoren, merk ik vaak ontgoocheling bij hen; schattig.
Als de kinderen me zien, roepen ze ‘Auntie Stephanie’. Echt leuk. Vaak willen ze ook een heleboel dingen vertellen, en doen dat dan in het Chichewa. Maarja, daar snap ik amper iets van. Ik knik dan eens, of soms begrijp ik wat ze bedoelen (als ze het wijzen naar iets ofzo) en dan reageer ik met ‘ayi’ (neen) of ‘eya’ (ja). Ze denken dan waarschijnlijk: ‘wat zegt die nu?’

Woensdag 25 maart
Ook vandaag was het een leuke dag met de kinderen (van het centrum).
Daphne en ik hadden als namiddagactiviteit: ‘het maken van een collage’. Dat klinkt misschien heel eenvoudig, maar voor die kinderen was het iets wonderlijk. Ze konden enkele tijdschriften (zowel van België als van Malawi) inkijken. Prentjes die ze mooi vinden, konden ze uitknippen. Daarna werden deze dan allemaal samen op een grote affiche geplakt, net als een collage.
Het was leuk om de kinderen heel ijverig te zien werken. Het inkijken van de tijdschriften op zich vonden ze al super. Nja, voor sommige was het waarschijnlijk de eerste keer dat ze een tijdschrift in handen hadden.
Bovendien was het ook leuk om de kinderen en jongeren te observeren. Soms zag ik echt grappige taferelen. Er waren kinderen die een prent uitknipten en dan snel in hun broekzak steken, hopend dat ik het niet gezien had. Hier had ik geen problemen mee. Als ze die prenten willen hebben, dan heb ik daar helemaal niets op tegen. De overschot van de tijdschriften zouden we toch weggooien. Maar hier was dat echter niet nodig: iedereen nam wel één of meerdere prenten mee.
Toen een jongen echter het plakband rond zijn potlood aan het draaien was (zodat hij dat later nog eens kon gebruiken), nam ik het wel af. Oké, ik vind het niet erg als de plakband op is, want het is toch voor de kinderen hier. Maar als iedereen zou meenemen wat hij kan gebruiken (alles dus), dan blijft er niets meer over. De bedoeling is wel dat het plakband nog voor andere activiteiten gebruikt kan worden.

Het resultaat van de namiddag was echt prachtig: 2 mooie affiches vol met prentjes, en als omkadering gebruikten we restjes stof.
Ook de kinderen en jongeren waren trots op het resultaat.


Dit waren enkele ervaringen van de afgelopen dagen. Ik kan nog heel veel vertellen, maar ik wil ook nog iets te vertellen hebben als ik terug ben, vandaar vertel ik niet alles.
Toch vermeld ik steeds de voornaamste dingen; de zaken die ik niet snel zal vergeten.

Tot over enkele dagen!

Groetjes vanuit Malawi, waar de zon deze week zich gelukkig meer laat zien en de regen wegblijft.