dinsdag 7 april 2009
nog enkele foto's
Hieronder zie je enkele foto's van de namiddagactiviteit, met plasticine. Het was een leuke namiddag.
projecten gaan goed
Hallo hallo!
Hoe gaat het daar in België? Zijn de eerste dagen van april al goed gegaan? En het weer, valt dat een beetje mee? Hier in Malawi gaat alles goed, heel goed eigenlijk, net als de vorige keer. Alleen het weer viel vorige week wat tegen, bijna iedere dag regende het. De zon zat waarschijnlijk weer bij jullie.
Het project duurt nog maar 4 weken maar, dat is echt heel weinig. En vanaf deze week blijft Sanne in Lilongwe voor 2 à 3 weken. Het is nu vakantie en de kinderen van haar school zijn nu naar hun familie. Daardoor heeft zij niets te doen gedurende de vakantie. Ze besloot om mij te assisteren bij mijn project. Doordat we nu een grote 2 weken samen door zullen brengen, zal de tijd wel heel vlug gaan. We zitten immers nu al over de helft, terwijl ik dat helemaal niet zo aanvoel…
Project in de kleuterklas
Mijn lessen die ik geef in de kleuterklas gaan heel goed. Ik ben er tevreden over. Toch is het niet altijd even eenvoudig, maar ik trek mijn plan en merk dat dit goed lukt.
Vorige week donderdag ben ik naar de kleuterklas geweest aangezien ik vrijdag niet kon gaan. Toen heb ik het verhaal ‘Peter Pan’ voorgelezen (in het Engels) uiteraard, en de leerkracht vertaalde het in het Chichewa. De kinderen luisterden heel geboeid, en waren nadien ook heel enthousiast. Kinderen houden echt van verhalen, en ik vind het spijtig dat er hier zo weinig voorgelezen wordt aan de kinderen. Daarom besloot ik om regelmatig eens een verhaaltje voor te lezen, waarna de kinderen er een tekening over mogen maken.
Hopelijk onthouden de leerkrachten dit voor later, zodat ze ook eens een verhaaltje voorlezen aan de kinderen.
Project in het Social Rehabilitation
De knutselactiviteiten die ik, samen met Daphne (en nu ook Sanne), geef, verlopen heel goed. Enkel de kinderen en jongeren die zin hebben om mee te doen, nemen deel. Soms zijn het maar 10 kinderen, maar aangezien ieder van hen enthousiast is, verloopt alles dan wel heel goed.
De jongens en meisjes vinden het ook heel boeiend om met materiaal te werken dat ze niet kennen of waarmee ze nog nooit gewerkt hebben: plasticine, verf, lijm, scharen, …
De pleinspelen en andere activiteiten, die ik tot nu toe alleen gaf, verlopen ook goed. Alleen was het vorige week heel jammer dat het constant regende. Daardoor moest ik activiteiten vinden die binnen door kunnen gaan. Maar met een hele groep kinderen binnen spelen, is heel vermoeiend, en veroorzaakt ook hoofdpijn. De kinderen en jongeren roepen namelijk in plaats van praten.
Ik amuseer me heel erg met de jongens en meisjes van het centrum. Het vormen van de band met de meisjes verliep toch moeilijker dan die met de jongens. Maar vorige week donderdag had ik een hele leuke namiddag met de meisjes. Sinds die dag is er (als het ware) een sterkere band.
Donderdagnamiddag zaten op een bepaald moment alle meisjes in mijn kamer. Ik had net het spelletje ‘mastermind’ aangeleerd aan de vluchtelinge Assumpta. Op die manier zou zij het kunnen uitleggen, in het Chichewa, aan de andere kinderen. Sommige meisjes speelden het spel, anderen praatten wat (in het Chichewa wel), of hielden zich bezig met enkele poppetjes die bij mijn valies lagen. Enkele dagen geleden dacht ik nog om die poppetjes misschien aan de kleuterklas te schenken, aangezien de meisjes hier 12 jaar en ouder zijn. Maar toen ik zag hoe de meisjes zich amuseerden met de poppetjes, besloot ik de poppetjes aan hen te geven. Sommige namen een pop op hun rug, in chitenge (een soort doek die in Malawi gebruikt wordt als rok en draagdoek om je kind in te dragen), anderen deden er gekke dingen mee, … Het was echt leuk om te zien. Uiteindelijk is 15 jaar, 16 jaar, … wel wat oud om nog met poppen bezig te zijn, voor wij Belgen toch. Maar hier in Malawi hebben sommige kinderen nog nooit een pop vastgehouden. Dan zou ik het ook super vinden om een pop op mijn rug te dragen. Bovendien worden de meisjes hier ook, van jongs af aan, opgevoed als ‘moedertjes’: ze leren koken, wassen, kuisen, zorg dragen voor broers en zusjes, … Amayi (mama) spelen van een pop is, voor hen, dus heel leuk.
Je merkt ook dat ze op sommige momenten interactie zoeken met mij. Sommige kunnen geen Engels, waardoor er dus meestal niet gepraat wordt. Maar ze komen bijvoorbeeld met de pop dichter bij mij, waardoor ik daar dan op reageer, … Op die manier ontstaat er een leuke interactie, maar meestal dus zonder woorden, ofwel met enkele basiszinnen in het Engels.
Ook ’s avonds had ik een heel leuk moment met de meisjes. Ik besloot om, als verrassing, te koken voor hen. Toen ze tussen 20u en 21u aan het bidden waren, kookte ik rijst en lange bonen met tomaten. Rond 21u was ik klaar, en ging ik naar de kamer van ‘auntie’ Maureen, waar alle meisjes zaten om te bidden. Ze waren net klaar met bidden en deden de deur open. Toen ik zei dat ik een verrassing had, en ze het eten zagen, waren ze dolenthousiast. We aten allemaal samen uit één bord, bovendien met de handen. Dit was echt gezellig. Hoewel ik niet veel van het gesprek verstond, vond ik het toch een leuke avond. En soms zijn er ook geen woorden nodig om te begrijpen wat de meisjes willen zeggen. Want meestal maken ze van een verhaal een heel toneelstuk, met gebaren, mimiek, … Echt leuk om naar te kijken, en heel grappig.
Op een bepaald moment zal ik alleen in de kamer met Maureen, de vrouw die ’s nachts in het centrum blijft. In het begin was het wat raar, aangezien ik amper contact met haar heb. Maar ik vroeg naar hoe het nu met een meisje was, aangezien ze deze morgen voor ‘zogezegd iets kleins’ naar het ziekenhuis moest. Bij wat ik toen hoorde, moest ik toch even slikken. Dat meisje heeft blijkbaar het HIV-virus. Twee maand geleden werd ze getest en de resultaten waren positief. Nu moet ze pillen (een soort drugs) nemen om haar weerstand wat sterker te maken.
Amai, dat was toch wel even schrikken toen ik dat hoorde. Ik weet wel dat er hier in Malawi veel HIV en aids voorkomt, maar omdat ik er nu van zo dicht mee geconfronteerd wordt, had ik het er wel even moeilijk mee. Dat meisje is nog maar 13 jaar oud! En blijkbaar zijn er heel wat kinderen en jongeren van het centrum die HIV hebben, en zij zijn dus allemaal jonger dan mij, onvoorstelbaar!
Vrijdag 3 april
Deze morgen ben ik rond 8u vertrokken naar het busstation. Ik wou namelijk snel een bus nemen om naar Chilanga te gaan. Sanne en ik zouden een ‘3-daagse’ maken naar het noorden en wilden dus vroeg vertrekken. Ik nam een grote bus en hoopte er op die manier sneller te zijn dan met een minibus. Maar neen, de bus wachtte en wachtte en wachtte, tot die helemaal vol zat. En dat duurde immens lang! Het was 10.30u toen we eindelijk vertrokken. Ik was heel gelukkig opgestaan, maar de busrit verpestte het toch wel wat. Eerst was er file. De bus dacht toen een zijweggetje te nemen, maar dat zag er volgens mij eerder uit als een gracht. De bus ging dus helemaal scheef, en ik vreesde even dat hij zou omvallen. Geen leuke gedachte! Gelukkig reden we na 5 minuten weer op de asfaltweg. Maar ik voelde me nog niet veilig. Plots viel er een bagagestuk, die achteraan de bus vast gemaakt was, op de weg. Toen iemand ‘stop’ riep, remde de bus heel bruusk. Hij reed toen achteruit tot hij het bagagestuk bereikte, en de chauffeur legde dit weer op de bus. Na een kwartier viel er nog eens een bagagestuk van de bus. Echt hatelijk.
Eindelijk, om 13.10u, kwam ik aan in Chilanga, waar ik blij was dat ik de bus kon verlaten. Na snel gegeten te hebben en de trekrugzak klaar gemaakt te hebben, gingen we naar de bushalte, waar we een minibus namen naar Kasungu. In Kasungu zochten we een bus die naar Mzuzu zou rijden. We vonden geen grote bus, maar wel een grote minibus, waarvoor we elk 1200 kwacha (6 euro) moesten betalen. Die bus reed echter niet rechtstreeks naar Mzuzu, maar eerst nog langs Mzimba. Maar er was geen andere bus te bespeuren, dachten we. Want plots zei de chauffeur dat er een bus, die rechtstreeks naar Mzuzu gaat, klaar staat om te vertrekken. We konden dus die bus nemen, maar ons geld dan? Dat was, volgens de chauffeur van de minibus, geen probleem. Hij zou dat regelen met de grote bus. Maar toen we op de bus zaten, bleek het maar 650 kwacha te zijn dat we moesten betalen. Ja zeg! Die andere buschauffeur is dus met 1100 kwacha van ons gaan lopen, dief! Onze bus was echter al vertrokken, waardoor de dief dus niet meer te stoppen was. Wacht maar tot we je terug zien!
Gelukkig zaten we nu wel op een luxebus: heerlijk zachte zetels, gordels, een televisie, … Alleen reed de chauffeur soms wel heel snel, ook in de bochten. Aangezien Sanne en ik helemaal vooraan zaten, was dat soms wel enorm beangstigend. Onze ogen gingen nu en dan ook dicht, niet van vermoeidheid, maar uit angst.
Rond 18u kwamen we aan in Mzuzu. Het was toen al donkere, waardoor we vreesden de lodge nooit te vinden. Gelukkig was er een vriendelijke vrouw die ons wilde begeleiden naar de ‘Flame Tree Lodge’. Eenmaal aangekomen, kregen we de sleutel van onze kamer: geen koningssuite, maar toch meer luxe dan we tijdens de week gewend zijn.
Tijdens het avondmaal maakten we kennis met Ken en Jane, een Brits koppel, die gedurende enkele maanden in Malawi werkt. Zij zouden zaterdag ook naar Nkhata Bay gaan, om van daaruit door te rijden naar Nkhotakota. Ze boden ons een lift aan naar Nkhata Bay.
Zaterdag 4 april
Deze morgen vertrokken we rond 9u naar Nkhata Bay. Het was een prachtige weg die we moesten nemen: veel natuur, bergen, … Heel mooi! Alleen jammer van de regen.
Toen we aankwamen in Nkhata Bay, kon je onmiddellijk zien dat het een toeristische plaats is: heel veel Lodges, mensen kijken niet meer op wanneer ze een blanke zien, … Toen we de auto verlaten hadden, sprak een man, die werkt in Mayoka village, ons aan. Wat een geluk, Mayoka village is de Lodge die we zochten. Met een gratis taxi reden we naar de Lodge. Prachtig, echt onbeschrijfelijk, en jammer genoeg niet zo mooi vast te leggen op foto. Ook zagen we voor de eerste keer het meer: wonderlijk. We waren in een paradijs beland!
De lodge is gelegen op allemaal rotsen, net naast het meer. Er zijn dus wel heel veel trappen die toegang geven tot de verschillende hutjes en huisjes, met uitzicht op het meer. Aangezien er geen hutje meer vrij was, kregen Sanne en ik een huis aangeboden, tegen dezelfde prijs van een hutje. Het was magnifiek: 2 slaapkamers en een badkamer met prachtige douche en warm water! Het was eigenlijk een huisje waar je met een gezin kan verblijven, maar deze nacht was het voor Sanne en mij.
Na de middag maakten we met 1 Belgisch meisje en 3 Duitse meisjes een boottrip, uiteraard op het meer. Ook dit was prachtig. Het water van het meer is helder blauw, echt mooi. Ook het uitzicht is super. De ‘gids’ gooide op een bepaald moment een vis in het water. Een arend kwam aangevlogen om de vis te nemen en vloog weer weg, echt mooi om te zien. Even later vaarden we naar een strandje, waar we wat rustten. We snorkelden ook even in het water. Het was heel mooi om alle visjes te zien, maar soms wel wat vies om tussen de vissen en de rotsstenen door te zwemmen.
Toen het begon te regenen (we hadden geluk, want de ganse namiddag was het heel mooi weer) en al 16.30u was, vaarden we terug naar de Lodge. Het was een hele leuke namiddag!
’s Avonds aten we vis, ‘chambo’, op de barbecue. De vis was heerlijk! Eindelijk eens lekkere vis in Malawi.
We maakten er nog een gezellige avond van, met veel praten en lachen, maar tegen 22u waren we toch wel moe en zochten ons bedje op.
Zondag 5 april
Dze morgen maakten we ons klaar om terug te vertrekken richting Mzuzu. We zaten, rond 11u, op een minibus die naar Mzuzu zou gaan. Er zaten echter nog maar 2 mensen op, en niemand leek van plan om nog de bus te nemen naar Mzuzu. We zouden er dus nog lang staan... Maar plots zagen we een pick-up die op het punt stond om te vertrekken. Dit was onze kans. We sprongen van de minibus en kropen op de laadbak pick-up. Voor dat uurtje rijden, wilden we het wel riskeren. Uiteindelijk zaten we nog redelijk goed. Er was wel veel wind en soms enkele druppeltjes regen, maar al bij al viel het nog mee. We hebben al bussen gehad die gevaarlijker reden...
Toen we aankwamen in Mzuzu gingen we op zoek naar een bus die richting Kasungu/Chilanga zou gaan. Lang moesten we niet zoeken, want bussen genoeg, maar het probleem was dat geen enkele bus bijna vol zat. We kropen dus op een bus, waar nog maar 10 mensen op zaten en hoopten dat het er snel meer zouden zijn. Maar we hebben lang moeten hopen. Sanne en ik werden eigenlijk gek: we gedroegen ons niet meer normaal, de gespreksonderwerpen trokken op niet veel meer en we begonnen liedjes te zingen. Ocharme de mensen op de bus... Na 4 uur, het was toen al 17u, kwam er eindelijk beweging in de bus. Maar we moesten op zijn minst nog 3uur rijden, dus we zoudedn zeker door het donker moeten rijden. Oh, help!
Mar al bij al viel het heel goed mee. Toen het donker werd, reed de bus heel voorzichtig. Eindelijk, ook al was het donker, konden we eens genieten van het landschap, de maan en de sterren (die je hier heel goed ziet), zonder angst te moeten hebben dat de bus zal omkantelen, van de berg zal rollen, ... Het was dus super! Maar waarom stopt die bus nu midden de weg? En waarom stapt iedereen van de bus? Hah, het is plaspauze. Iedereen zocht een plekje uit, en dus Sane en ik ook, hopende dat er geen slangen of ander gedierte de weg naar onze broek vonden.
Daarna reden we verder. Maar we haaden eigenlijk ook nog honger. Toen we weer stopten, kwam er een geschenk uit de hemel. We stopten aan een dorpje waar ‘frietjes’, a la Malawi, verkocht werden met groentjes (kool en tomaat). We kochten ook elk een appel en konden weer genieten van de busrit.
Toen we aankwamen in Chilanga was het al 21u, en dus heel donker. Wat nu? Nja, we moesten van de bus en konden niet anders dan te voet naar de ‘school for the blind’ te wandelen. Ik stak nog snel mijn zakmes in mijn broekzak, je weet maar nooit...
We wandelden hand in hand door het donkere steegje richting de huisjes. We probeerden een stok te zoeken, omdat er blijkbaar heel wat honden rondlopen in Chilange (en honden zijn hier geen huisdieren, maar waakdieren). Maar vooraleer we een stok vonden, hoorden we al gegrom en geblaf van honden. We naderden de huisjes en een 6tal honden kwamen naar ons toegestormd, al blaffend en grommend. Help! Nu hadden we toch wel enorme angst. We wandelden voorzichtig door naar het huisje van Mr. Kamizoole, met de honden voor en achter ons. Gelukkig deed hij de deur snel open. Hij begeleidde ons naar de kamer van Sanne. Blij dat we waren toen we aankwamen!
Maandag 6 april
Deze morgen namen we rond 7.30u een minibus. Toen een minibus stopte, die eigenlijk al propvol zat, weigerden Sanne en ik om mee te gaan. We zieden dat de bus te vol zat en we wel zullen wachten tot de volgende komt. Maar in Malawi doen de chauffeurs van de bussen dus echt alles om je toch maar mee te krijgen met hun bus. Ze propten de 2 personen die vooraan zaten, op de achterbank, zodat Sanne en ik vooraan zouden kunnen zitten en dus veel plaats hadden. Echt gek.
We zaten gelukkig ook op een goede bus: Een bus die niet overal stopt en lang wacht. Na 2 uur waren we in Lilongwe. Blij dat we waren!
Ik heb er dus weer een hele goede week opzitten!
Tot over enkele dagen!
Groetjes vanuit Lilongwe!
Hieronder zie je enkele foto's van de verjaardag van Sanne, de dag waarop we Kasungu National Park bezochten.
Hoe gaat het daar in België? Zijn de eerste dagen van april al goed gegaan? En het weer, valt dat een beetje mee? Hier in Malawi gaat alles goed, heel goed eigenlijk, net als de vorige keer. Alleen het weer viel vorige week wat tegen, bijna iedere dag regende het. De zon zat waarschijnlijk weer bij jullie.
Het project duurt nog maar 4 weken maar, dat is echt heel weinig. En vanaf deze week blijft Sanne in Lilongwe voor 2 à 3 weken. Het is nu vakantie en de kinderen van haar school zijn nu naar hun familie. Daardoor heeft zij niets te doen gedurende de vakantie. Ze besloot om mij te assisteren bij mijn project. Doordat we nu een grote 2 weken samen door zullen brengen, zal de tijd wel heel vlug gaan. We zitten immers nu al over de helft, terwijl ik dat helemaal niet zo aanvoel…
Project in de kleuterklas
Mijn lessen die ik geef in de kleuterklas gaan heel goed. Ik ben er tevreden over. Toch is het niet altijd even eenvoudig, maar ik trek mijn plan en merk dat dit goed lukt.
Vorige week donderdag ben ik naar de kleuterklas geweest aangezien ik vrijdag niet kon gaan. Toen heb ik het verhaal ‘Peter Pan’ voorgelezen (in het Engels) uiteraard, en de leerkracht vertaalde het in het Chichewa. De kinderen luisterden heel geboeid, en waren nadien ook heel enthousiast. Kinderen houden echt van verhalen, en ik vind het spijtig dat er hier zo weinig voorgelezen wordt aan de kinderen. Daarom besloot ik om regelmatig eens een verhaaltje voor te lezen, waarna de kinderen er een tekening over mogen maken.
Hopelijk onthouden de leerkrachten dit voor later, zodat ze ook eens een verhaaltje voorlezen aan de kinderen.
Project in het Social Rehabilitation
De knutselactiviteiten die ik, samen met Daphne (en nu ook Sanne), geef, verlopen heel goed. Enkel de kinderen en jongeren die zin hebben om mee te doen, nemen deel. Soms zijn het maar 10 kinderen, maar aangezien ieder van hen enthousiast is, verloopt alles dan wel heel goed.
De jongens en meisjes vinden het ook heel boeiend om met materiaal te werken dat ze niet kennen of waarmee ze nog nooit gewerkt hebben: plasticine, verf, lijm, scharen, …
De pleinspelen en andere activiteiten, die ik tot nu toe alleen gaf, verlopen ook goed. Alleen was het vorige week heel jammer dat het constant regende. Daardoor moest ik activiteiten vinden die binnen door kunnen gaan. Maar met een hele groep kinderen binnen spelen, is heel vermoeiend, en veroorzaakt ook hoofdpijn. De kinderen en jongeren roepen namelijk in plaats van praten.
Ik amuseer me heel erg met de jongens en meisjes van het centrum. Het vormen van de band met de meisjes verliep toch moeilijker dan die met de jongens. Maar vorige week donderdag had ik een hele leuke namiddag met de meisjes. Sinds die dag is er (als het ware) een sterkere band.
Donderdagnamiddag zaten op een bepaald moment alle meisjes in mijn kamer. Ik had net het spelletje ‘mastermind’ aangeleerd aan de vluchtelinge Assumpta. Op die manier zou zij het kunnen uitleggen, in het Chichewa, aan de andere kinderen. Sommige meisjes speelden het spel, anderen praatten wat (in het Chichewa wel), of hielden zich bezig met enkele poppetjes die bij mijn valies lagen. Enkele dagen geleden dacht ik nog om die poppetjes misschien aan de kleuterklas te schenken, aangezien de meisjes hier 12 jaar en ouder zijn. Maar toen ik zag hoe de meisjes zich amuseerden met de poppetjes, besloot ik de poppetjes aan hen te geven. Sommige namen een pop op hun rug, in chitenge (een soort doek die in Malawi gebruikt wordt als rok en draagdoek om je kind in te dragen), anderen deden er gekke dingen mee, … Het was echt leuk om te zien. Uiteindelijk is 15 jaar, 16 jaar, … wel wat oud om nog met poppen bezig te zijn, voor wij Belgen toch. Maar hier in Malawi hebben sommige kinderen nog nooit een pop vastgehouden. Dan zou ik het ook super vinden om een pop op mijn rug te dragen. Bovendien worden de meisjes hier ook, van jongs af aan, opgevoed als ‘moedertjes’: ze leren koken, wassen, kuisen, zorg dragen voor broers en zusjes, … Amayi (mama) spelen van een pop is, voor hen, dus heel leuk.
Je merkt ook dat ze op sommige momenten interactie zoeken met mij. Sommige kunnen geen Engels, waardoor er dus meestal niet gepraat wordt. Maar ze komen bijvoorbeeld met de pop dichter bij mij, waardoor ik daar dan op reageer, … Op die manier ontstaat er een leuke interactie, maar meestal dus zonder woorden, ofwel met enkele basiszinnen in het Engels.
Ook ’s avonds had ik een heel leuk moment met de meisjes. Ik besloot om, als verrassing, te koken voor hen. Toen ze tussen 20u en 21u aan het bidden waren, kookte ik rijst en lange bonen met tomaten. Rond 21u was ik klaar, en ging ik naar de kamer van ‘auntie’ Maureen, waar alle meisjes zaten om te bidden. Ze waren net klaar met bidden en deden de deur open. Toen ik zei dat ik een verrassing had, en ze het eten zagen, waren ze dolenthousiast. We aten allemaal samen uit één bord, bovendien met de handen. Dit was echt gezellig. Hoewel ik niet veel van het gesprek verstond, vond ik het toch een leuke avond. En soms zijn er ook geen woorden nodig om te begrijpen wat de meisjes willen zeggen. Want meestal maken ze van een verhaal een heel toneelstuk, met gebaren, mimiek, … Echt leuk om naar te kijken, en heel grappig.
Op een bepaald moment zal ik alleen in de kamer met Maureen, de vrouw die ’s nachts in het centrum blijft. In het begin was het wat raar, aangezien ik amper contact met haar heb. Maar ik vroeg naar hoe het nu met een meisje was, aangezien ze deze morgen voor ‘zogezegd iets kleins’ naar het ziekenhuis moest. Bij wat ik toen hoorde, moest ik toch even slikken. Dat meisje heeft blijkbaar het HIV-virus. Twee maand geleden werd ze getest en de resultaten waren positief. Nu moet ze pillen (een soort drugs) nemen om haar weerstand wat sterker te maken.
Amai, dat was toch wel even schrikken toen ik dat hoorde. Ik weet wel dat er hier in Malawi veel HIV en aids voorkomt, maar omdat ik er nu van zo dicht mee geconfronteerd wordt, had ik het er wel even moeilijk mee. Dat meisje is nog maar 13 jaar oud! En blijkbaar zijn er heel wat kinderen en jongeren van het centrum die HIV hebben, en zij zijn dus allemaal jonger dan mij, onvoorstelbaar!
Vrijdag 3 april
Deze morgen ben ik rond 8u vertrokken naar het busstation. Ik wou namelijk snel een bus nemen om naar Chilanga te gaan. Sanne en ik zouden een ‘3-daagse’ maken naar het noorden en wilden dus vroeg vertrekken. Ik nam een grote bus en hoopte er op die manier sneller te zijn dan met een minibus. Maar neen, de bus wachtte en wachtte en wachtte, tot die helemaal vol zat. En dat duurde immens lang! Het was 10.30u toen we eindelijk vertrokken. Ik was heel gelukkig opgestaan, maar de busrit verpestte het toch wel wat. Eerst was er file. De bus dacht toen een zijweggetje te nemen, maar dat zag er volgens mij eerder uit als een gracht. De bus ging dus helemaal scheef, en ik vreesde even dat hij zou omvallen. Geen leuke gedachte! Gelukkig reden we na 5 minuten weer op de asfaltweg. Maar ik voelde me nog niet veilig. Plots viel er een bagagestuk, die achteraan de bus vast gemaakt was, op de weg. Toen iemand ‘stop’ riep, remde de bus heel bruusk. Hij reed toen achteruit tot hij het bagagestuk bereikte, en de chauffeur legde dit weer op de bus. Na een kwartier viel er nog eens een bagagestuk van de bus. Echt hatelijk.
Eindelijk, om 13.10u, kwam ik aan in Chilanga, waar ik blij was dat ik de bus kon verlaten. Na snel gegeten te hebben en de trekrugzak klaar gemaakt te hebben, gingen we naar de bushalte, waar we een minibus namen naar Kasungu. In Kasungu zochten we een bus die naar Mzuzu zou rijden. We vonden geen grote bus, maar wel een grote minibus, waarvoor we elk 1200 kwacha (6 euro) moesten betalen. Die bus reed echter niet rechtstreeks naar Mzuzu, maar eerst nog langs Mzimba. Maar er was geen andere bus te bespeuren, dachten we. Want plots zei de chauffeur dat er een bus, die rechtstreeks naar Mzuzu gaat, klaar staat om te vertrekken. We konden dus die bus nemen, maar ons geld dan? Dat was, volgens de chauffeur van de minibus, geen probleem. Hij zou dat regelen met de grote bus. Maar toen we op de bus zaten, bleek het maar 650 kwacha te zijn dat we moesten betalen. Ja zeg! Die andere buschauffeur is dus met 1100 kwacha van ons gaan lopen, dief! Onze bus was echter al vertrokken, waardoor de dief dus niet meer te stoppen was. Wacht maar tot we je terug zien!
Gelukkig zaten we nu wel op een luxebus: heerlijk zachte zetels, gordels, een televisie, … Alleen reed de chauffeur soms wel heel snel, ook in de bochten. Aangezien Sanne en ik helemaal vooraan zaten, was dat soms wel enorm beangstigend. Onze ogen gingen nu en dan ook dicht, niet van vermoeidheid, maar uit angst.
Rond 18u kwamen we aan in Mzuzu. Het was toen al donkere, waardoor we vreesden de lodge nooit te vinden. Gelukkig was er een vriendelijke vrouw die ons wilde begeleiden naar de ‘Flame Tree Lodge’. Eenmaal aangekomen, kregen we de sleutel van onze kamer: geen koningssuite, maar toch meer luxe dan we tijdens de week gewend zijn.
Tijdens het avondmaal maakten we kennis met Ken en Jane, een Brits koppel, die gedurende enkele maanden in Malawi werkt. Zij zouden zaterdag ook naar Nkhata Bay gaan, om van daaruit door te rijden naar Nkhotakota. Ze boden ons een lift aan naar Nkhata Bay.
Zaterdag 4 april
Deze morgen vertrokken we rond 9u naar Nkhata Bay. Het was een prachtige weg die we moesten nemen: veel natuur, bergen, … Heel mooi! Alleen jammer van de regen.
Toen we aankwamen in Nkhata Bay, kon je onmiddellijk zien dat het een toeristische plaats is: heel veel Lodges, mensen kijken niet meer op wanneer ze een blanke zien, … Toen we de auto verlaten hadden, sprak een man, die werkt in Mayoka village, ons aan. Wat een geluk, Mayoka village is de Lodge die we zochten. Met een gratis taxi reden we naar de Lodge. Prachtig, echt onbeschrijfelijk, en jammer genoeg niet zo mooi vast te leggen op foto. Ook zagen we voor de eerste keer het meer: wonderlijk. We waren in een paradijs beland!
De lodge is gelegen op allemaal rotsen, net naast het meer. Er zijn dus wel heel veel trappen die toegang geven tot de verschillende hutjes en huisjes, met uitzicht op het meer. Aangezien er geen hutje meer vrij was, kregen Sanne en ik een huis aangeboden, tegen dezelfde prijs van een hutje. Het was magnifiek: 2 slaapkamers en een badkamer met prachtige douche en warm water! Het was eigenlijk een huisje waar je met een gezin kan verblijven, maar deze nacht was het voor Sanne en mij.
Na de middag maakten we met 1 Belgisch meisje en 3 Duitse meisjes een boottrip, uiteraard op het meer. Ook dit was prachtig. Het water van het meer is helder blauw, echt mooi. Ook het uitzicht is super. De ‘gids’ gooide op een bepaald moment een vis in het water. Een arend kwam aangevlogen om de vis te nemen en vloog weer weg, echt mooi om te zien. Even later vaarden we naar een strandje, waar we wat rustten. We snorkelden ook even in het water. Het was heel mooi om alle visjes te zien, maar soms wel wat vies om tussen de vissen en de rotsstenen door te zwemmen.
Toen het begon te regenen (we hadden geluk, want de ganse namiddag was het heel mooi weer) en al 16.30u was, vaarden we terug naar de Lodge. Het was een hele leuke namiddag!
’s Avonds aten we vis, ‘chambo’, op de barbecue. De vis was heerlijk! Eindelijk eens lekkere vis in Malawi.
We maakten er nog een gezellige avond van, met veel praten en lachen, maar tegen 22u waren we toch wel moe en zochten ons bedje op.
Zondag 5 april
Dze morgen maakten we ons klaar om terug te vertrekken richting Mzuzu. We zaten, rond 11u, op een minibus die naar Mzuzu zou gaan. Er zaten echter nog maar 2 mensen op, en niemand leek van plan om nog de bus te nemen naar Mzuzu. We zouden er dus nog lang staan... Maar plots zagen we een pick-up die op het punt stond om te vertrekken. Dit was onze kans. We sprongen van de minibus en kropen op de laadbak pick-up. Voor dat uurtje rijden, wilden we het wel riskeren. Uiteindelijk zaten we nog redelijk goed. Er was wel veel wind en soms enkele druppeltjes regen, maar al bij al viel het nog mee. We hebben al bussen gehad die gevaarlijker reden...
Toen we aankwamen in Mzuzu gingen we op zoek naar een bus die richting Kasungu/Chilanga zou gaan. Lang moesten we niet zoeken, want bussen genoeg, maar het probleem was dat geen enkele bus bijna vol zat. We kropen dus op een bus, waar nog maar 10 mensen op zaten en hoopten dat het er snel meer zouden zijn. Maar we hebben lang moeten hopen. Sanne en ik werden eigenlijk gek: we gedroegen ons niet meer normaal, de gespreksonderwerpen trokken op niet veel meer en we begonnen liedjes te zingen. Ocharme de mensen op de bus... Na 4 uur, het was toen al 17u, kwam er eindelijk beweging in de bus. Maar we moesten op zijn minst nog 3uur rijden, dus we zoudedn zeker door het donker moeten rijden. Oh, help!
Mar al bij al viel het heel goed mee. Toen het donker werd, reed de bus heel voorzichtig. Eindelijk, ook al was het donker, konden we eens genieten van het landschap, de maan en de sterren (die je hier heel goed ziet), zonder angst te moeten hebben dat de bus zal omkantelen, van de berg zal rollen, ... Het was dus super! Maar waarom stopt die bus nu midden de weg? En waarom stapt iedereen van de bus? Hah, het is plaspauze. Iedereen zocht een plekje uit, en dus Sane en ik ook, hopende dat er geen slangen of ander gedierte de weg naar onze broek vonden.
Daarna reden we verder. Maar we haaden eigenlijk ook nog honger. Toen we weer stopten, kwam er een geschenk uit de hemel. We stopten aan een dorpje waar ‘frietjes’, a la Malawi, verkocht werden met groentjes (kool en tomaat). We kochten ook elk een appel en konden weer genieten van de busrit.
Toen we aankwamen in Chilanga was het al 21u, en dus heel donker. Wat nu? Nja, we moesten van de bus en konden niet anders dan te voet naar de ‘school for the blind’ te wandelen. Ik stak nog snel mijn zakmes in mijn broekzak, je weet maar nooit...
We wandelden hand in hand door het donkere steegje richting de huisjes. We probeerden een stok te zoeken, omdat er blijkbaar heel wat honden rondlopen in Chilange (en honden zijn hier geen huisdieren, maar waakdieren). Maar vooraleer we een stok vonden, hoorden we al gegrom en geblaf van honden. We naderden de huisjes en een 6tal honden kwamen naar ons toegestormd, al blaffend en grommend. Help! Nu hadden we toch wel enorme angst. We wandelden voorzichtig door naar het huisje van Mr. Kamizoole, met de honden voor en achter ons. Gelukkig deed hij de deur snel open. Hij begeleidde ons naar de kamer van Sanne. Blij dat we waren toen we aankwamen!
Maandag 6 april
Deze morgen namen we rond 7.30u een minibus. Toen een minibus stopte, die eigenlijk al propvol zat, weigerden Sanne en ik om mee te gaan. We zieden dat de bus te vol zat en we wel zullen wachten tot de volgende komt. Maar in Malawi doen de chauffeurs van de bussen dus echt alles om je toch maar mee te krijgen met hun bus. Ze propten de 2 personen die vooraan zaten, op de achterbank, zodat Sanne en ik vooraan zouden kunnen zitten en dus veel plaats hadden. Echt gek.
We zaten gelukkig ook op een goede bus: Een bus die niet overal stopt en lang wacht. Na 2 uur waren we in Lilongwe. Blij dat we waren!
Ik heb er dus weer een hele goede week opzitten!
Tot over enkele dagen!
Groetjes vanuit Lilongwe!
Hieronder zie je enkele foto's van de verjaardag van Sanne, de dag waarop we Kasungu National Park bezochten.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
