al 2 maand in Malawi!

Moni!

Amai amai, ik ben al (sinds zondag 26 april) 2 maand in Malawi. De tijd vliegt echt snel. Enerzijds vind ik het jammer dat ik over een grote twee weken al weer in België zal zijn. Anderzijds verlang ik toch wel enorm naar het moment waarop ik allerlei lekkere dingen weer zal kunnen proeven, waarop ik iedereen terugzie, waarop ik weer een warm bad kan nemen, …

Ik heb al eens, samen met Sanne, gebrainstormd over wat ik graag zou vinden in mijn huis wanneer ik terug kom. Ik zou graag hebben dat de maaltijden tijdens de eerste week terug in België bestaan uit de volgende dingen:
Ontbijt; lekker vers, bruin brood (i.p.v. droog wit brood) met chocopasta en echte chocolademelk (i.p.v. thee en i.p.v. water met chocopoeder, dat nog steeds naar water blijft smaken).
Middagmaal; lekkere vis (i.p.v chambo of die kleine, zure visjes die ze hier met kop en staart opeten) met heerlijke groentjes en oja, Belgische frietjes. Maar ik wil ook eens wat vlees (oooh, zeker hesperolletjes met prei). En ik wil ook eens frietjes van het frietkot met heerlijk verse kaaskroketten.
En hopelijk is er dan ook nog wat plaats in mijn maag voor lekkere desserts, zoals chocolade(mousse), vanille- en chocoladepudding, ijscrème, en fruit zoals kiwi’s, passievruchten, en hopelijk zijn er ook al aardbeien, frambozen en besjes wanneer ik terug kom…
Avondmaal; bruin brood met allerlei soorten kaas en beleg en ook veel verschillende koude groentjes, zoals salade, tomaat, wortels, … met mayonaise. En daarna wil ik nog een tas lekker verse soep drinken (i.p.v. royco minute soep).
Op zaterdagavond wil ik genieten van lekkere lays-chips.
En op zondag wil ik lekker lang slapen en daarna heerlijk verse chocoladekoeken, croissants en andere koffiekoeken eten, met daarbij een glaasje vers geperst fruitsap. (Jammer dat ik er niet was op Olé Pistolé… maar in gedachten was ik er dus wel bij en zag ik me al genieten van een heerlijk ontbijt)
Wat doe ik mezelf eigenlijk aan door nu al dat voedsel op te sommen, echt een marteling voor mijn maag…

De voorbije week was de laatste week dat ik doorbracht in het Social Rehabilitation Centre. Deze week (van zondagavond 26 april tot en met 1 mei) zit ik namelijk in Chilanga. Ik ga helpen met het project van Sanne, in de blindenschool. Aangezien Sanne me drie weken geassisteerd heeft in het centrum en de doelgroep ‘straat- en weeskinderen’ leerde kennen, vonden we het interessant moest ik ook eens met een andere doelgroep kunnen werken. Bovendien kunnen we deze week dan ook goed doorwerken aan onze verslagen voor school. En het is ook minder eenzaam dan wanneer we alleen zitten. Bovendien heb je ook meer ideeën voor activiteiten en dergelijke, wanneer je met twee kan brainstormen. En het samenleven lukt ook goed. We zagen een vierde week samen dus heel goed zitten.


Vorige week was dus de laatste week van mijn project in het Social Rehabilitation en de kleuterklas.

De activiteiten in het Social Rehabilitation Centre verliepen de ene dag beter dan de andere. Het leek alsof veel kinderen en jongeren deze week minder enthousiast waren om deel te nemen aan de activiteiten. Door hun verminderd enthousiasme, verminderde ook mijn enthousiasme om de activiteiten te geven. Toch gaven Sanne en ik niet op en probeerden we hen iedere namiddag te stimuleren om deel te nemen aan de activiteiten.
Op maandag lieten we hen een ‘patch’ maken. Ze mochten allemaal een tekening maken op een lapje stof. Nadien werden alle lapjes aan elkaar genaaid, waardoor er een mooi doek ‘tevoorschijn’ kwam. Dat doek werd uitgehangen in de speel- en eetzaal.
We lieten de jongeren ook enkele dolfijnen schilderen op de muren van de kleuterklas.
Op donderdagnamiddag was het de beurt aan de ‘harde pleinspelen’, die we uiteraard met enkele stoere jongens speelden. Het werd een leuke, maar harde namiddag, met nu en dan eens een schrammetje.
Op vrijdag wilden we vertrouwensspelletjes spelen met de kinderen. Er waren echter slechts een vijftal jonge kinderen enthousiast om mee te spelen. We hadden echter ook enkele oudere jongens nodig om de spelletjes te kunnen spelen. Maar de jongens waren blijkbaar hun haren aan het scheren, waardoor ze niet konden deelnemen aan de activiteit. Ook de (vervanger van de) directeur zei dat ze eerst hun haren zouden scheren, waarna ze dan naar de activiteit zouden komen. Toen het 16u was, gaven we het wachten op. Het is niet leuk als veel jongeren niet enthousiast zijn, maar het is nog minder leuk wanneer de directeur hen niet eens stimuleert en aanmoedigt om deel te nemen aan de activiteit. Ze worden dus passief doordat niemand, of toch amper iemand, van het personeel hen activeert. Dat is, volgens Chokuia, de child-protector die hen wel probeert te motiveren, ook één van de redenen waarom velen alleen maar willen voetballen en niet geïnteresseerd zijn in het aanleren van nieuwe ‘games’. De meeste van de jongeren verblijven al enige tijd in het centrum, waar ze meestal niets te doen hebben. Er is amper iemand die hen motiveert of nieuwe spelen aanleert. Wanneer er dan iemand komt die hen nieuwe dingen wil aanleren, hebben ze daar geen zin in, aangezien ze het ook nooit geleerd hebben om deel te nemen aan activiteiten. Dat is wel jammer eigenlijk. Maar Chokuia heeft nu het initiatief genomen om een jeugdbeweging, de ‘scouts’, op te starten. Iedere woensdag is er een activiteit voor een tiental enthousiaste scouts. Het is eigenlijk echt goed dat Chokuia hier werkt en zoveel initiatief neemt om de jongens te stimuleren.

Op vrijdagvoormiddag gaf ik, samen met Sanne, een allerlaatste activiteit in de kleuterklas. Het werd een knutselactiviteit. De kinderen mochten een amayi (mama) of abambo (papa) maken met een WC-rolletje, stiften en kleurpotloden. Op het WC-rolletje tekenden ze het gezicht en de kledij. Daarna mochten ze de wol kiezen die ze wilden gebruiken als haar voor hun mama of papa. De armen werden gemaakt uit ijzerdraad met daarop gekleurde vierkantjes uit mousse-papier. De kinderen vonden het een hele leuke activiteit en ze vonden het nadien ook heel plezant om te spelen met hun ‘poppetjes’. Ook ik genoot van deze voormiddag, net als Sanne. Ik vind het jammer dat mijn project al afgelopen is in de kleuterklas. Ik genoot echt van de momenten samen met de kinderen. Ze zijn altijd enthousiast en ook heel lief. Ik ga ze echt missen. En de leerkracht zal me ook missen, als ik mag geloven wat ze zei (‘Je bent een grote steun geweest voor onze klas. Je hebt ons heel wat nieuwe dingen aangeleerd, waarmee we ook in de toekomst zullen proberen te werken. We zullen je missen.’)

We bezochten deze week ook twee ‘organisaties’ in het kader van onze studies.
Op woensdagvoormiddag gingen we naar het ministerie van onderwijs. We hadden er een afspraak met een man die werkt voor het ministerie van ‘Special Needs Education’ (Onderwijs aan personen met ‘bijzondere’ noden). Het was een heel interessant gesprek en immens leerrijk voor onze studies. We kwamen heel veel te weten over de ‘orthopedagogie in Malawi’. We hadden nadien dan ook veel informatie om er een (hopelijk) boeiend verslag van te maken.
Op donderdagvoormiddag hadden we een afspraak met een organisatie die opkomt voor de rechten van personen met HIV/Aids. Het was ook een interessant gesprek, maar toch geef ik de voorkeur aan het gesprek met de minister van ‘Special Needs Education’.


Zaterdagnamiddag was het mijn afscheids’feest’ in het centrum. We versierden het terrein met ballonnen (in allerlei kleuren en vormen) en zorgden dat er voor iedereen een frisdrank (cola, fanta of sprite) was en een beker popcorn.
Het feest begon met een diavoorstelling van alle foto’s die we getrokken hadden tijdens de activiteiten. Bovendien toonden we ook de hilarische filmpjes die we hadden genomen tijdens de muziekactiviteit. Ze vonden het immens leuk om zichzelf te zien op foto en sommigen lachten zich ook ziek, terwijl anderen zich dan schaamden over de manier waarop ze op de foto stonden.
Daarna gaf ik een korte speech waarin ik iedereen bedankte voor de leuke tijd die ik had in het centrum. Toen mijn speech afgerond was, kreeg iedereen een drankje en wat popcorn. De kinderen, jongeren maar ook het personeel, genoten enorm van de zoetigheden. Het gaf me een goed en voldaan gevoel.
Sommige jongens en meisjes, waarmee ik een goed contact heb gehad, probeerden in het Engels uit te leggen dat ze me zullen missen.
Ik begrijp dit eigenlijk wel. Ik kan uitkijken naar het weerzien van mijn familie, maar zij blijven hier in het centrum (voor onbepaalde tijd) en weten niet wanneer ze hun familie (als ze nog familie hebben) gaan terugzien. Velen van het personeel in het centrum geven hen geen of slechts amper aandacht. De kinderen en jongeren moeten dus hun plan trekken.
Gedurende de weken die ik doorbracht in het centrum probeerde ik mijn aandacht te verdelen onder alle kinderen en jongeren, hoewel dat niet eenvoudig was, maar ze kregen dus wel aandacht van mij. Met sommige jongeren praatte ik wel meer dan met andere (met de gebrekkige woorden Chichewa die ik ken en Engels die zij kennen), doordat zij naar mij toekwamen en een gesprek begonnen of vragen stelden. Het waren voornamelijk deze jongeren, waarmee ik een sterkere band heb, die naar me toekwamen en zeiden dat ze me zouden missen. Ze zullen waarschijnlijk voornamelijk de aandacht, de gesprekken en het luisterend oor missen. Davide hield bijvoorbeeld mijn hand vast en wou die maar niet loslaten. Hij zei dat hij niet gelukkig is omdat ik wegga en dat hij wil dat ik blijf. Ook Anton zei dat hij verdrietig is omdat ik hem ga verlaten. Succes gaf me een knuffel en zei: ‘I’ll miss you’. Op die momenten had ik het toch wel moeilijk. Enerzijds vind ik het jammer dat ik hen moet verlaten en hen nu ongelukkig maak door mijn vertrek. Anderzijds kan ik hier ook niet eeuwig blijven en ben ik blij dat ik hen toch voor enkele weken gelukkig kon maken en hen een (hopelijk) onvergetelijke tijd kon bezorgen.
In Malawi heb ik leren blij en tevreden te zijn met de kleine dingen: een lach verkrijgen op het gezicht van een kind is iets kleins, maar het geeft me een heel goed gevoel.

Zaterdagavond kwam Renée Rousseau ons ophalen in het centrum. We zouden de avond en nacht bij haar thuis (en op een fuif) doorbrengen. Bij haar thuis aten we heel lekkere maïs, witte bonen in tomatensaus, salade met tomaatjes en ajuin en vlees. Allemaal heel lekker. Daarna keken we naar een film op de televisie. Toen het 22u was, maakten we ons klaar om naar ‘lollypop’ te vertrekken. Vorige maand gingen we ook naar die fuif, samen met Renée, en het werd een leuke avond. Hopelijk vanavond ook. Het was inderdaad leuk, maar Renée was moe en wou na een tweetal uur naar huis. Wel spijtig dat de avond zo vroeg eindigde. Toen ik in bed lag, deed het toch wel deugd om mijn ogen te sluiten….
Op zondag stonden we rond 11u op en keken nog even televisie. Daarna nam Renée ons mee naar Crossroads, en trakteerde ons op een heerlijke pizza. Uiteraard lieten we het ons smaken.
Daarna was het tijd om terug te keren naar het Social Rehabilitation, aangezien we nog een bus moesten nemen naar Chilanga en daar voor het donker wilden arriveerden. We namen snel nog afscheid (voor een week) van Assumpta. Ze had het er heel moeilijk mee dat ik weg ging, ook al ben ik over vijf dagen terug in Lilongwe. Binnen twee weken vertrek ik dan definitief en daar zal ze het nog moeilijker mee hebben, en ik ook. Ik zal haar enorm missen, aangezien zij een hele grote steun betekend heeft voor mij. Ze hielp me bij alles zoals kleren wassen, koken en dergelijke, ze hield me gezelschap op de momenten dat ik alleen in mijn kamer zat. Kortom, ze was er altijd voor mij.
Ik heb ze al (deels) bedankt vrijdag: ik had enkele foto’s van haar zoontje, van zijzelf, van Sanne, van mezelf en van de meisjes van het centrum laten afmaken en in een foto-album gestoken. Vrijdagavond hebben Sanne en ik het afgegeven, en ze kreeg er de tranen van in de ogen. Dat was heel ontroerend eigenlijk. Ze bedankte me en zei dat ze iedere avond bidt omdat ze niet wil dat zij naar Australië vertrekt vooraleer dat ik in België ben. Toen ik vroeg naar de reden, antwoordde ze hierop: ‘Wie gaat er anders voor je zorgen?’ Het was echt superlief toen ze dat zei en ik kreeg er de tranen van in mijn ogen.


Maar nu terug naar zondagnamiddag, aan het busstation.
We hadden geluk dat er een bus op het punt stond om te vertrekken naar Chilanga. En we hadden nog meer geluk toen we merkten dat hij ook nog eens veilig reed.
Sanne en ik maakten de busreis plezant door te praten en veel te lachen. Maar met de mensen die over ons praatten, konden we echter niet lang lachen. We hoorden constant het woord ‘Azungu’ (blanke) en dan begonnen er zo een paar mensen te lachen. Dat was irritant aangezien we niet weten wat ze zeiden.
We waren dus blij toen we aankwamen in Chilanga.
Tijdens het uitpakken van onze rugzakken, hadden we het toch wel even moeilijk. Het leek alsof we ieder moment konden huilen, maar we wisten niet waarom. Waarschijnlijk speelt de heimwee (naar thuis, naar lekker en veel eten, en nog een heleboel dingen) wel deels een rol. Maar we hielden ons sterk en het bleef zonder tranen.

Enerzijds ben ik blij dat ik in Chilanga ben, eens in een andere omgeving, met andere mensen. Anderzijds is het toch wel weer acclimatiseren en aanpassen aan een nieuwe omgeving waarin ik de komende vijf dagen moet leven. Maar Sanne en ik zullen er een leuke tijd van maken, dat is zeker.


Het zal waarschijnlijk pas binnen twee weken, ergens half mei, zijn dat jullie nog eens iets van mij zullen horen. Vanaf zaterdag vertrekken Sanne en ik namelijk op rondreis. We trekken doorheen het Zuiden van Malawi (voor degene die Malawi een beetje kennen: Blantyre, Limbe, Mulanje, Zomba, Mangochi, Monkey Bay, …) en zullen daar enkele voorzieningen, scholen en organisaties bezoeken. Daarnaast zullen we ook genieten van het prachtige landschap, van veel zon en de leuke busritten (dat hopen we toch).
Rond 10 of 11 mei ben ik (voor de laatste twee dagen) terug in Lilongwe en zal ik proberen nog eens op internet te gaan om een verslagje te posten van de rondreis. Indien dat toch niet mogelijk zou zijn, horen jullie nog van me wanneer ik terug in België ben.
Tot over een tweetal weken dus!

Vele groetjes vanuit Malawi!
En tot hoors of ziens!