Week 3 is ook al voorbij: de tijd vliegt, maar het vogeltje vliegt niet meer...

Hallo iedereen!

Hier in Malawi gaat alles heel goed. Hopelijk bij jullie ook?

Vorige week heb ik niet veel over mijn project verteld. Ik probeer dat deze week wat meer te doen.

Eerst en vooral wil ik nog wat over de kleuterklas vertellen. Daarna zal ik weer een weekoverzicht geven.

De kleuterklas:
De klas hier ziet er helemaal anders uit dan de kleuterklassen in België. Het is 1 ruimte met daarin enkele kleine stoeltjes, een 2tal tafels en dan nog een klein kotje waar het speelgoed opgebergd staat. Veel speelgoed is er echter niet: enkele blokken, wat auto’s, enkele poppen (die hun beste dagen al gehad hebben) en enkele touwen. Indien de kleuters willen tekenen of schrijven of dergelijke, doen ze dit ofwel op de grond, ofwel op de kleine stoeltjes.
In de klas hier zitten een 20 tal kinderen, van 3 tot 5-6 jaar.
De ‘les’ begint om 8.30u. Eerst zingen de kleuters een liedje. Daarna doen ze ook een gebed, waarin ze God bedankten voor de dag. Daarna vraagt de leraar (die eigenlijk geen leraar is, want hij heeft geen diploma van ‘teacher’): ‘Good morning class, how are you?’. Hierop antwoordt (al roepend) de ganse klas: ‘Good morning Sir. We are fine and how are you?’. De eerste keer was het echt schrikken toen ik de kinderen dit hoorde roepen. Het leek even alsof ik in het leger beland was: ‘Yes sir!’.
Het ‘les’ geven is eigenlijk voornamelijk een collectief gebeuren. Er wordt niet echt individueel gekeken naar ieder kind. De leraar vraagt bijvoorbeeld: ‘How many months make one year?’ Dan antwoordt de ganse klas gezamenlijk: ’12 months make a year?’ ‘How many months make a year?’ Waarop de klas nog luider antwoord: ’12 months make a year!’ Toch wel even wennen aan deze manier van lesgeven, aangezien ik het helemaal anders gewend ben.
Doordat er dus weinig individueel te werk gegaan wordt, besloot ik om ‘les’ te geven in kleine groepjes, of soms zelfs maar met 1 kind (indien dit nodig zou zijn). Ik zal de kinderen die naar het eerste leerjaar gaan volgend jaar voorbereiden op het leren schrijven en rekenen.
Dinsdagvoormiddag gaf ik mijn eerste ‘les’ aan 6 kleuters. Het is wel niet eenvoudig, aangezien ik geen leerkrachtopleiding gehad heb en bovendien gaat het communiceren ook wat moeilijk. De kinderen leren wel veel woorden in het Engels, maar daarom begrijpen ze mijn zinnen nog niet. En dinsdag voelde ik me ook niet helemaal optimaal, wegens hoofdpijn, waardoor het een beetje tegenviel. Hopelijk gaat volgende les beter…

Weekoverzicht:
Vrijdag 13 maart
Na de middag deed ik een activiteit met enkel meisjes. We maakten een slinger die ze dan in hun kamer kunnen hangen. Op die manier zou hun kamer een beetje opgefleurd worden. De slinger bestond uit wol, met daaraan verschillende figuren, zoals bloemen, vlinders, meneertjes, … Deze figuren konden ze versieren met stickers, parels en kleurpotloden. Opvallend was hoe snel de stickers verminderden. Het was wel leuk om te zien dat ze zich amuseerden. Ze zullen waarschijnlijk nog niet veel geknutseld hebben, aangezien een meisje van 15 moeite had om te knippen. Zo jammer eigenlijk. Meestal zijn de meisjes voornamelijk bezig met kuisen, koken, zorgen voor broers en/of zussen, …
’s Avonds ging ik samen met Anton, een jongen van mijn leeftijd die goed Engels kan, om Sanne naar het busstation. Vandaag trok ik me niets aan van het Mzungu-geroep, het nagekeken worden, … Uiteindelijk is dat allemaal nog grappig. Je hebt mensen die 100 meter verder nog steeds achterom kijken. Een groepje jongeren stond enkele meters verder te kijken naar mij. Ondertussen waren ze ook aan het praten, waarschijnlijk over mij. Het is eigenlijk echt grappig dat een blanke voor urenlange gespreksstof kan zorgen.
Volgens Anton zei een man ook: ‘Goh, ik zou tegen dat blanke meisje willen praten, maar ik durf niet. Ik heb wat schrik van die jongen die bij haar staat.’ Haha, hilarisch, maar schrik hebben van Anton hoeft helemaal niet.
Na een kwartier zagen we eindelijk ‘Mzungu’ Sanne.
’s Avonds verlangden Sanne en ik enorm naar een Royco Minute soepje. Ik had enkele zakjes meegenomen uit België, aangezien Sanne en ik daar enorm verlekkerd op zijn. Toen we ons water wilden koken, was er (help!) geen elektriciteit. Wat nu gedaan…? We verlangden er echt al de hele avond naar. We zouden een soepje drinken! We beslisten om naar de ‘kookplaats’ te gaan, buiten, waar we een vuurtje konden stoken. De guard wilde ons helpen en stak het vuur aan. Helemaal verkeerd volgens Sanne, en ze had gelijk ook. Een half uur later doofde het vuur. Sanne sttak het vuur dan op haar eigen manier aan, zoals haar papa het haar geleerd heeft. En even later hadden we vuur. Dank je Freddy! Nuja, Sanne is wel in krak in vuur aansteken, maar om het vuur brandend te houden, was ik er gelukkig nog. Samen vormen we dus een goed kookteam. Lang leve ons!
En de soep smaakte heerlijk!

Zaterdag 14 maart
Deze morgen gingen we naar het ‘Immigration Office’. We moesten een nieuwe stempel krijgen op ons internationaal paspoort, zodat we langer dan een maand kunnen blijven. Eerst moesten we naar het linker kantoortje om wat papieren in te vullen. Daarna stuurden ze ons naar het rechter kantoor om te betalen, waarna we weer naar het linker kantoor moesten om onze stempel te krijgen. Man man, wat een heen en weer geloop. Na een halfuur, heel snel dus, konden we weer vertrekken.
Na ons ‘heen en weer geloop’ in het Immigration Office, gingen we naar de Shoprite. Dat is een grote, heel grote winkel, waar je dus echt alles! kan kopen. Het is allemaal echter veel duurder dan in de lokale winkeltjes of op de markt, waardoor het enkel toeristen of rijkere Malawianen zijn die zich deze zaken kunnen permitteren. Chips, kaas, vlees, papier, alluminiumfolie, sausen, … Alles wat je ook in België kan vinden dus. Toen we al dat lekkers zagen, rammelde onze maag enorm. Een Mars! Oh, daar heb ik enorm zin in. Maar we hielden ons echter sterk. We konden het niet over ons hart krijgen om van deze ‘luxe’ te genieten, terwijl er enorm veel mensen zijn die zich dit alles niet kunnen permitteren. Jaja, momenteel is het kleinste snoepje al luxe voor ons. We kochten dus enkel dingen die we kunnen gebruiken in het centrum of de blindenschool: toiletpapier, cursusblokken voor de kleuters, plasticine voor de kinderen en krijtjes om op het bord te schrijven. Het was heel moeilijk om de chips, de snoepjes, en al het andere lekkers te laten staan. Maar toch deden we het. Applaus voor Sanne en Stephanie!

Daarna wandelden we wat rond op een pleintje waar ze ‘carvings’, juwelen en schilderijen verkopen. Sanne en ik vonden het prachtig, en wilden op ons gemak wat rond kijken. Maar ‘op het gemak’ kennen ze hier echter niet. ‘Hey sister, have a look at my shop.’, ‘I will show you my paintings’, ‘If you buy something, I’ll give you a good price.’, ‘I’m a rasta-man, I give you a very good price.’ Iedere ‘verkoper’ sprak ons aan, wou dat we naar hun ‘shop’ gingen kijken, en beloofde ons ‘de laagste prijs’. Ons hoofd sloeg echt tilt! We kregen wel veel aandacht, maar ik vind het eigenlijk niet zo leuk. Waarom kunnen we niet rustig rond kijken…?
Toen ons hoofd echt helemaal op hol sloeg, gingen we er snel vandoor.

Na de middag gingen we naar Kwasa Kwasa, de organisatie, waar we nog enkele dingen moesten regelen. En daarna was het eindelijk zover: de eerste ‘meeting’ met Renée Rousseau. Renée is iemand die we via Koen en Jelle, de studenten die vorig jaar naar Malawi kwamen, leerden kennen.
Renée bracht ons met haar auto naar een vriendin van haar, Claudette. In haar huis zou er deze avond een ‘ladies night’ plaatsvinden met een groepje vriendinnen. Leuk dat ze Sanne en ik ook uitnodigden!
Wat een pracht van een huis, echt een villa, met alles erop en eraan: televisie, een prachtig salon, normaal ook DVD-speler en muziekinstallatie, maar die waren onlangs gestolen, een enorm grote tuin, … We kregen zelfs hapjes, waaronder: chips, kippeboutjes, een soort loempia, worstjes, dipsausjes, … Ik voelde me helemaal thuis.
Het is misschien al duidelijk dat Renée en haar vriendinnen tot de welgesteldere bevolking van Malawi behoort…
We speelden ook een spel in 2 groepen: ’30 seconds’. Iemand van de groep moet in 30 seconden tips geven over bekende plaatsen, personen, dingen van over de hele wereld. De groepsleden moeten, zo snel mogelijk, zoveel mogelijk dingen proberen te raden. Het was een heel leuk spel, maar wel niet zo simpel om alles in 30 seconden in het Engels uit te leggen.
Na het spel praatten we nog wat, wat ook heel leuk was. Tegen 21u, denk ik, vertrokken we richting ‘huis’waarts, of dat dachten we toch. Renée bracht één van haar vriendinnen naar een pub ‘the four seasons’. Wat?, een pub, hier in Malawi? Toen we er binnen gingen, leek het alsof we op een zaterdagavond in België waren: allerlei soorten alcohol, Westerse muziek, korte rokjes, diepe decolleté, … Wauw, helemaal het tegenovergestelde van wat we tijdens de week beleven. Om 00u zaten we eindelijk in ons bed. We waren echt doodmoe, want ook al van 6u wakker. Het was een super en onvergetelijke avond.

Zondag 15 maart
Vandaag deden Sanne en ik niet zo heel veel. We sliepen heel lang, tot rond 9u. Daarna liepen we wat rond in Lilongwe. Om 15u bracht ik Sanne naar het busstation, waar we afscheid namen (echter voor niet lang: vrijdag zien we elkaar al terug).
’s Avonds vloog er een vleermuis rond in de speelzaal van het centrum. Het was hilarisch om te zien hoe iedereen die probeerde te vangen. Ieder dier dat ze maar kunnen vinden (vleermuizen, vogels, sprinkhanen, …) proberen de kinderen en jongeren te vangen. Ik ben er toch niet zo zot van!

Dinsdag 17 maart
Zoals ik eerder al zei, voelde ik me vandaag niet zo goed. Ik had hoofdpijn en ook keelpijn. De reden hiervoor is waarschijnlijk mijn vermoeidheid. Ik slaap helemaal niet lang per nacht, terwijl ik normaal wel veel slaap nodig heb. Nu begint de vermoeidheid toch wat door te wegen.
Eerder vertelde ik al over de vleermuizen en andere dieren die de kinderen proberen te vangen. Maar vergeleken bij hetgeen ik vandaag zag, was dat niets: enkele kinderen waren een jong, dood vogeltje aan het bakken in een pan. ‘The meat of a bird tastes very good!’ zei een jongen me. Bah! Ik hou het maar bij groenten en rijst, zonder vlees!

Ik kroop in de namiddag wat in bed, terwijl de kinderen en jongeren naar school waren. Ik kon niet slapen, maar het rusten deed me toch goed. En blij dat ik was toen ik rond 16u de stem van Brenda en Tatunda hoorde! Joepie, ‘mijn mama’ is hier. Nja, het lijkt een beetje alsof zij mijn mama is in Malawi. Als ik met vragen of zorgen zit, kan ik altijd bij haar terecht. En ook leuke momenten deel ik met haar. Dat doet wel goed om zo iemand in de buurt te hebben.

Het kwam er dan ook nog eens bij dat er vandaag (en morgen) geen water is, wegens geldproblemen. Er komt met andere woorden dus geen water meer uit de kraan. Er waren wel enkele emmers en potten gevuld met water, maar daarmee wordt gekookt, gewassen, … Er wordt dus heel, heel zuinig omgegaan met water. Dat zorgt ervoor dat ik me ook moet wassen met amper water. Dat doet echt heel raar als je gewend bent van thuis gewoon de kraan open te draaien, waarna je 10 minuten onder een warme douche kan staan. En nu pas besef ik hoeveel water we dagelijks eigenlijk nodig hebben: om te koken, om kleren te wassen, om af te wassen, om te kuisen, om de tanden te poetsen, om te drinken, om zichzelf te wassen, … Water heb je gewoon nodig. Voor 1 keer hoop ik echt dat het morgen regent, zodat ik water kan opvangen in mijn emmer…

Woensdag 18 maart
Aangezien ik me gisteren niet goed voelde, besloot ik deze voormiddag lang te slapen, zodat ik de rest van de week uitgerust en fris zou kunnen doorbrengen. Ik ging dus niet naar de kleuterklas vandaag.
Ik wou tot rond 10.30u slapen, en dus ook in bed blijven. Maar sommige jongeren hadden daar blijkbaar iets tegen. Om 7.30u klopte een jongen op mijn deur. Ik bleef in bed en dacht dat hij wel zou weggaan. Maar niets was minder waar. Hij bleef kloppen, steeds luider en luider. Ik opende dan maar de deur.
Ik kroop terug in bed, maar weer voor niet lang. Weer geklop op de deur. Ik bleef weer liggen, maar neen, de jongen ging niet weg, maar bleef kloppen. Daar ging mijn lang slapen.
Maar gelukkig kon ik me deze keer op een deftige manier wassen, wel zonder stromend water. Maar ik mag nu de douche van de meisjes gebruiken. Ze dachten eerst dat ik die te onhygiënisch zou vinden. En oké, eerlijk gezegd, het is helemaal niet proper. Maar het is beter een niet propere douche dan geen douche. Vandaag was er wel geen water, maar ik gebruikte een bekertje om water uit de emmer te scheppen en daarna over mij te gieten. En deugd dat het deed!
Ik voelde me toch al wat beter vandaag, hoewel ik nog niet helemaal in mijn haak was. In de namiddag maakte ik, samen met de kinderen en jongeren een slinger om de ‘grote’ zaal te versieren. Ze amuseerden zich enorm met de stiften, de verf en de kleurpotloden.

Donderdag 19 maart
Ik was dus van plan om deze namiddag alles op mijn webblog te plaatsen, maar daar besliste het netwerk anders over. Toen ik in het internetcafé aankwam, bleek er geen netwerk te zijn: ik kon met andere woorden dus niet op het internet. Na een uur lukte het wel. Veel kon ik echter niet doen, aangezien ik geen toegang kreeg tot mijn webblog. Heel stom dus. Ik probeer morgen om alles erop te plaatsen.

’s Avonds had ik een leuk moment met de meisjes van het Social Rehabilitation Centre. Ik zat, samen met de meisjes, in de kamer van Ester en Kate. Eerst hielp ik Ester met haar wiskunde. Amai, ik moest toch weer heel wat dingen heropfrissen vooraleer ik het kon uitleggen. En daarenboven moest ik alles ook nog eens in het Engels proberen uit te leggen.
De kinderen krijgen les in Engels, maar eigenlijk begrijpen ze amper Engels. Volgens Brenda worden ze zelfs ‘gestraft’ wanneer ze aan de leerkracht vragen of hij het eens in het Chichewa wil uitleggen. Hoewel ik dat helemaal niet begrijp: wiskunde is al geen eenvoudig vak, en dan moeten ze dat nog eens leren in een taal die ze amper kennen en begrijpen. Helemaal niet eenvoudig dus.
Na het helpen met het huiswerk, bekeken we enkele foto’s van familie en vrienden van de meisjes. Ik liet hen ook mijn foto’s zien, waar ze vol bewondering keken naar al die soorten (vormen en kleuren) haar die we in België hebben.

Dit weekend ga ik naar Chilanga, naar Sanne. (trouwens, morgen is ze jarig)

Ziezo, dit was een korte samenvatting van de voorbije week. Hopelijk komt deze tekst iets mooier op mijn webblog, want de opmaak van 'week 2' is niet echt perfect :)
Ik probeer ook wat foto’s op mijn webblog te plaatsen, maar weet niet zeker of dit zal lukken. Hopelijk wel, zodat jullie zich toch een beetje een (heel beperkt) beeld kunnen vormen van Malawi.

Tot volgende week!